جای خالی نگاه مهندسی در مدیریت کشور

بزرگ‌ترین چالش مهندسی کشور، از جمله در مهندسی حمل‌ونقل، نبود نگاه مهندسی در تصمیم‌گیران است، حتی اگر خودشان مهندس باشند.

ما مهندسی می‌کنیم تا محصول یا خدمت‌مان با کمترین هزینه به‌دست مشتری برسد.
روح مهندسی «بهینه‌سازی» است. در روز روشن به ما می‌گویند مصلحت ایجاب می‌کند فلان پروژه ضرردار را اجرا کنیم. آیا مصلحتِ مدنظر آنها جز اعمال نفوذ مراکز قدرت در تصمیم‌گیری‌های کلان کشوراست؟
از مهندسان انتظار دارند تسلیم این مصلحت باشند. ما اهل دو دو تا چهار تا هستیم. اگر بگوییم پروژه‌هایی را که توجیه اقتصادی ندارند، دست‌کم در دوره تحریم و فشار اقتصادی کنار بگذارید و به پروژه‌هایی بپردازید که بتوانند بخشی از هزینه‌های خود را پوشش می‌دهد، مورد هجوم قرار می‌گیریم که شما با توسعه راه‌آهن مخالفت می‌کنید یا تذکر می‌دهند که شما با بردن راه‌آهن به استان ما مخالف هستید یا می‌فرمایند این تفکر دانشگاهی شما به درد اداره مملکت نمی‌خورد و هزار و یک نسبت دیگر به ما می‌دهند.
خدمت این عزیزان عرض می‌کنم ما بیدی نیستیم که با این بادها بلرزیم و به این سادگی از میدان به در نمی‌رویم و بدون توجه به مصلحت به طرز فکر دانشگاهی و مهندسی متعهد هستیم و حرف کارشناسی خودمان را می‌زنیم. تجربه این چند سال نشان داده است که این مقاومت بی‌اثر نبوده و توانسته‌ایم در برخی تصمیم‌گیری‌ها تاثیر بگذاریم.
سعید قصابیان ـ‌کارشناس حمل‌ونقل


چاپ