به توان تولید داخل اعتماد کنیم

چرا قطعه‎سازان در مدت بیش از دو دهه فعالیت، به سمت انتقال فناوری به جای واردات محصولات حرکت نکرده‎اند، از پرسش‌هایی است که بسیاری از منتقدان مطرح می‌کنند.

پاسخ این است که واردات راحت‎تر انجام می‎شود و هر زمان که هزینه تولید و تامین قطعات روند صعودی می‎گیرد، خودروسازان ترجیح می‎دهند قطعات مورد نیاز خود را با قیمت ارزان‎تر وارد کنند.
مسئله دیگر هم این است که تیراژ تولید در کشور پایین بوده و در نگاه نخست داخلی‎سازی را توجیه‎ نمی‎کرد. اما معتقدم می‎توان با روش‎هایی محاسبه‎شده سرمایه‎گذاری در این بخش را توجیه‎ کرد، به‎شرط اینکه خودروسازان نیز همراهی کنند.
 اگر نهضت داخلی‌سازی با دیرکرد زمانی زیادی محقق شد به‌دلیل بی‌توجهی به این مسئله مهم بوده که آسیب زیادی را در دوره تحریم وارد کرد.

هم‎اکنون در حال تامین برخی قطعات برای خودروهایی هستیم که ممکن است تیراژ پایینی داشته باشند اما اگر پرداخت‎ها مناسب باشد و سرمایه‎گذاری من قطعه‎ساز را مستهلک می‎کند (استفاده بهینه از ماشین‎آلات و تجهیزات) و می‎توانم با تیراژ ۵ هزارتایی هم محصولات را تولید و در اختیار خودروساز قرار دهم. اگر خودروساز با قطعه‎ساز توافق کند که محصولات را به مدت طولانی، با قیمت بالاتری خریداری کند صنعتگر می‎تواند با مدیریت سرمایه‎گذاری خود را مستهلک کرده و در ادامه قیمت‎ها را کاهش دهد.‎

 البته تاکید می‎کنم در این مرحله ضرورت دارد دولت و وزارت صنعت، معدن و تجارت با خودروساز در تامین مالی و تسهیلات همراهی کند.
صنعت خودرو با میانگین تولید سالانه ۱.۵ میلیون خودرو که می‌تواند به ۲ میلیون خودرو هم برسد، تیراژ خوبی است (البته این امر در مقایسه با شرایط کشور و بازار داخل است.
شاید چین با تیراژ ۲۰ میلیون خودرو قیمت تمام‎شده خیلی پایین‎تری از ما داشته باشد اما هر کشوری شرایط خاص خود دارد و باید براساس آن نقشه راه تدوین کرد) که می‎تواند بومی‎سازی بخش زیادی از قطعات حتی قطعات های‌تک و الکترونیکی را توجیه کند.

استفاده از روش بیان شده (عقد قرارداد برای خرید قطعات تا مدت زمان طولانی) داخلی‎سازی بیش از ۹۰ درصد قطعات را توجیه‎پذیر می‌کند.
پیش‌تر تنوع تولید در کشور بالا بود و قطع همکاری‌های خارجی تولید بسیاری از مدل‌ها را در کشور متوقف کرد. اگر برای مدت کوتاهی تنوع خودروها کاهش پیدا کند که تا حدودی کم شده است به‎این‎ترتیب تیراژ قطعات به همان نسبت افزایش یافته و تولید را توجیه می‎کند.

در این فاصله قطعه‎ساز نیز به تقویت فناوری خود پرداخته و با مشارکت همتایان بین‎المللی انتقال فناوری و روزآمدی را در دستور کار خود قرار می‎دهد.
اگر دولت برای تحقق این امر مصمم باشد به‎جرأت می‎توان مدعی شد بیش از ۹۰ درصد قطعات حتی قطعات خودروهای جدید را می‎توانیم با فناوری و آخرین استانداردهای روز جهانی در داخل بسازیم.
قطعه‌سازان توان و همت خود را برای داخلی‌سازی کردن قطعات و خودکفایی صنعت خودرو در دوران تحریم اثبات کردند و می‌بینیم که با وجود قطع همکاری‌ خودروسازان خارجی، با تلاش زنجیره تامین خط تولید تعطیل نشد و صنعتگر با تمام قوا جلو آمد و ریسک داخلی‌سازی با مشکلات نقدینگی را پذیرفت.

زنجیره تامین در تمام مقاطع سخت اقتصادی همراهی و همدلی خود را نشان داده است و ضرورت دارد به آنها اعتماد شود و با باز شدن فضای باز سیاسی این‌گونه نباشد که واردات قطعات جایگزین قطعات داخلی به بهانه قیمت آنها شود.
نرخ محصولات ممکن است برای مدتی نسبت به مشابه خارجی بالاتر باشد اما با افزایش تیراژ تولید قیمت‌ها سرشکن شده و تولید قطعات رقابتی خواهد شد.


محمود نجفی‎سهی - عضو هیات‎مدیره انجمن قطعه‎سازان



چاپ