گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من...

مجلس و دولت به‌منزله دو بال یک پرنده هستند. این پرنده اگر بخواهد پرواز کند باید دو بال همراه و هماهنگ داشته باشد، وگرنه با یک بال امکان پرواز نیست.

باتوجه به این نکته، باید گفت دولتمردان و تصمیم‌سازان هر کشوری برای رسیدن به موفقیت باید یک نگاه واقع‌گرایانه و دقیق به بحث توسعه داشته باشند. به این معنا که توسعه را بشناسند و با در نظر گرفتن شرایط کشور به مقوله توسعه ایمان واقعی هم داشته باشند، اما متاسفانه مجلس کنونی واجد این شرایط نیست و این مسئله را می‌توان از حرکت‌هایی که نمایندگان در ماه‌های اخیر انجام داده‌اند، متوجه شد. 
درحال‌حاضر می‌بینیم که مجلس یازدهم سعی در انجام حرکت‌های پوپولیستی دارد تا مردم احساس کنند نمایندگان کاری انجام می‌دهند اما هیچ کار اساسی و واقعی انجام نمی‌شود. توجه داشته باشید که ۵ ماه از عمر مجلس می‌گذرد و چند طرح را به بحث گذاشته‌اند و شوربختانه اغلب این طرح‌ها بسیار ناروا بود. مثلا همین جار و جنجالی که عده‌ای از نمایندگان پیرامون مسئله رئیس‌جمهوری ایجاد کردند نشان می‌دهد نگاه حاکم بر مجلس سیاسی و جناحی است. وقتی چنین اقداماتی صورت می‌گیرد به‌معنای این است که نمایندگان از اساس مشکلات کشور را درک نکرده یا اینکه درک می‌کنند اما غرایض سیاسی دارند و براساس آن رفتار می‌کنند، در حالی که مشکلات کشور ما بسیار روشن است و اگر کسی به نحو دیگری عمل کند در واقع آدرس غلط به مردم داده است.

مشکل اقتصاد ایران کجاست؟


مشکل اقتصاد کشور ما درحال‌حاضر نبود سرمایه و سرمایه‌گذاری است. حالا دلایلی وجود داشته که این مشکل ایجاد شده است. مجلس و دولت وظیفه دارند در راستای حل این مشکلات حرکت کنند، نه اینکه توپ را به زمین دیگری انداخته و تنها به مقصریابی بسنده کنند. بدون شک با این رویه کاری پیش نمی‌رود. اگر نمایندگان قصد دارند واقعا قدمی در مسیر حل مشکلات کشور بردارند و اقتصاد را روی ریل توسعه قرار دهند باید سعی کنند در وهله نخست مشکل نبود سرمایه را حل کنند.

چند پیشنهاد


در گام نخست باید سراغ سرمایه‌گذاران داخلی برویم و برنامه‌ای برای جذب نقدینگی دست بخش خصوصی داشته باشیم. مجلس باید به این مسئله فکر کند که چطور می‌توان اعتماد مردم را برای سرمایه‌گذاری در بخش‌های تولیدی جلب کرد؟ اما این سوال پیش می‌آید که مجلسی که با حداقل رای مردم وارد بهارستان شده، می‌تواند در این زمینه به دولت کمک کند؟ 
با ایجاد اعتماد در مردم، به‌طبع دیگر شاهد خروج سرمایه از کشور و فرار سرمایه‌گذاران از ایران نخواهیم بود، این در حالی است که اکنون می‌بینیم روزانه تعدادی از مردم سرمایه خود را برداشته و از کشور فرار می‌کنند. با دعوا و درگیری در مجلس که این افراد برای ماندن در کشور متقاعد نمی‌شوند! این اقدامات جنجال‌برانگیز کار را سخت‌تر می‌کند. برای توفیق در این زمینه باید با اتکا به خرد جمعی و عقول نیروهای خلاق جامعه درصدد ایجاد آرامش در کشور باشیم. 
اما برای عملی کردن چنین طرح‌هایی نیاز به یک اراده جمعی و هماهنگی بین نهادهای مختلف است. براساس تخمین‌ها ایرانیان خارج از کشور حدود ۸۰۰ میلیارد دلار سرمایه دارند. این افراد کشورشان را دوست دارند، اما از ترس هدررفت دارایی‌هایشان کشور را ترک کرده‌اند و اگر احساس اعتماد کنند حتما برای سرمایه‌گذاری در ایران اقدام می‌کنند. مسئولان ما وظیفه دارند شرایط را به‌گونه‌ای فراهم کنند که همان اعتمادی که پیش‌تر تاکید شد بار دیگر ایجاد شود.


تاکید بر اعتمادسازی

سرمایه بسیار ترسو است، به همین دلیل است که ما باید دست به انجام اقدامات اعتمادساز بزنیم تا سرمایه‌گذاران برای کار در ایران متقاعد شوند. یکی از اقداماتی که مجلس می‌تواند انجام دهد حل مسئله پذیرش لوایح سه‌گانه است، چراکه قرار گرفتن در لیست سیاه FATF آسیب‌های بسیار جدی به اعتماد صاحبان سرمایه زده است. با این حال به‌نظر می‌رسد اراده‌ای برای حل مشکل FATF و پذیرش لوایح سه‌گانه در نمایندگان کنونی مجلس دیده نمی‌شود. درحال‌حاضر تکلیف CFT و لوایح پالرمو نامشخص است و به همین دلیل در لیست سیاه هستیم. قرار گرفتن ما در لیست سیاه FATF ضررهای جبران‌ناپذیری را به اقتصاد ما وارد می‌کند. بارها بر این مسئله تاکید شده اما باتوجه به عملکرد نمایندگان و مسئولان ذی‌ربط به‌نظر می‌رسد گوش شنوایی وجود ندارد، به قول معروف: 
گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من
آنچه البته به‌جایی نرسد فریاد است
 
محمدرضا خباز - نماینده ادوار مجلس


چاپ