بریتانیا و کرونا

شرایطی که جهان این روزها با آن دست به گریبان است دقیقا ما را به یاد فردی می‌اندازد که بین دو تخته سنگ بزرگ گیر افتاده و مدام جایش تنگ و تنگ‌تر می‌شود و کارش برای نفس کشیدن سیار سخت است. مسئله زمانی اسفبارتر می‌شود که بدانیم دولت‌ها نیز گزینه‌های زیادی برای حل مشکلات ناشی از شیوع ویروس کرونا در سرتاسر جهان ندارند.

بریتانیا یکی از چندده کشوری است که شدیدا با این مشکل مواجه است؛ به‌گونه‌ای که تعداد افراد مبتلا به ویروس کرونا که در بیمارستان‌های سراسر بریتانیا تحت درمان هستند به‌سرعت در حال افزایش است؛ به‌عبارتی می‌توان گفت تعداد مبتلایان به کووید ۱۹ در انگلیس به‌مراتب بیشتر از ۲۳ مارس (زمان اعلام قرنطینه ملی ازسوی دولت بوریس جانسون) است.
اما زمانی اوضاع بدتر می‌شود که بدانید تهدید بیکاری گسترده هر روز بیشتر و بیشتر می‌شود، چراکه در ۳ ماه منتهی به اوت ۲۰۲۰، نسبت به بحران مالی یک دهه قبل تعداد کارگران بسیار بیشتری از کار بیکار شده‌اند.

چه می‌توان کرد؟

نظرات کارشناسان درباره راهکارهای حل این بحران جهانی به چند دسته تقسیم می‌شوند و هر کدام با شرط و شروطی با هم‌نظران خود تفاوت‌هایی دارند، اما مهم‌ترین و مشهورترین این راهکارها اعلام دوباره قرنطینه ملی در بریتانیا است. این دسته از صاحب‌نظران بر این باورند که خطر موج دوم کرونا به‌مراتب بیشتر از موج اول است و باید بی‌درنگ و بدون در نظر گرفتن هزینه‌ها بریتانیا را برای بار دوم و به مدت ۲ الی ۳ هفته به کلی تعطیل کرد تا این بیماری کنترل شود.
اما برخی کارشناسان که برحسب اتفاق از بین تحلیلگران اقتصادی هم هستند، معتقدند اغلب قربانیان کروناویروس از بین سالمندان هستند و از طرفی هم قربانیان بیکاری ناشی از شیوع ویروس را نیز جوانان تشکیل می‌دهند. باتوجه به این دو گزاره، باید از اقشاری که آسیب‌پذیری بیشتری در برابر این ویروس دارند محافظت کرد و از طرفی به جوانان اجازه داد که به کار و زندگی خود ادامه دهند تا چرخ اقتصاد کشور نیز بچرخد.

به دولت حق می‌دهیم! 

باتوجه به این دوراهی سخت و طاقت‌فرسا، می‌توان گفت تمایل دولت برای جلوگیری از تعطیلی کامل مشاغل در انگلیس قابل درک است. انقباض ۲۵ درصدی اقتصاد انگلستان در بازه زمانی فوریه ۲۰۲۰ تا آوریل ۲۰۲۰ منجر به بروز مشکلات بسیار جدی برای جوان‌ترین و آسیب‌پذیرترین شهروندان و قشر کارگر در این کشور شده است.

اما مسئله دیگری هم در این بین مطرح است؛ چه کسی می‌تواند تضمین کند که قرنطینه سراسری دوم، قرنطینه‌های سوم، چهارم و پنجم را در پی نخواهد داشت؟ همگی می‌دانیم که احتمالا باید چندین سال برای در دسترس قرار گرفتن واکسن کرونا صبر کنیم و تا آن زمان اگر چاره‌ای اساسی اندیشیده نشود مشکلات امروز گریبان ما را رها نخواهند کرد.

علاوه بر این، بعضی از ناظران می‌گویند این ایده که کل کشور باید در قرنطینه کامل قرار گیرد و همه مردم در خانه بمانند چندان هم منطقی به‌نظر نمی‌رسد؛ برای مثال یک هتل در جنوب غربی انگلستان را در نظر بگیرید که در آن نرخ عفونت بسیار کمتر از سایر نقاط با جمعیت پرتراکم است. اگر ما رفتاری که در لندن و منچستر می‌کنیم را در این هتل در جنوب بریتانیا هم انجام دهیم، تیشه به ریشه حس همبستگی ملی می‌زنیم. نمی‌توان از همه مردم انتظار داشت که به‌دلیل مشکلاتی که در شهرهای بزرگ و پرجمعیت در جریان است، همه زندگی خود را تعطیل کنند و درآمدی نداشته باشند.
به اعتقاد من، این کار که خودمان را در یک دوراهی خیر و شر قرار دهیم درست نیست. از یک طرف بسیاری با پافشاری بر اجرای محدودیت‌های گسترده توسط دولت سعی دارند حداقل برای ۲ هفته کشور را به تعطیلی بکشانند و از طرف دیگر نیز برخی بر این باورند که اقداماتی مانند آنچه در کشورهای اسکاندیناوی انجام شد می‌تواند بسیار موثرتر باشد.

لری الیوت - روزنامه‌نگار ارشد اقتصادی  /  ترجمه: سهند اینانلو


منبع: روزنامه گاردین


چاپ