شاید وقتی دیگر...

مهم‌ترین نگرانی بشر در آغاز دهه سوم قرن ۲۱، در دو موضوع خلاصه می‌شود؛ سلامتی انسان‌ها و معیشت جامعه. تا قبل از سال ۲۰۲۰ میلادی، این دو کلمه در دو جایگاه مستقل قرار داشتند و سلامتی و معیشت انسان‌ها به‌عنوان مقوله‌هایی مستقل نام برده و بررسی می‌شدند، اما با ظهور بیماری کرونا، بزرگ‌ترین سوال نیم قرن اخیر تاریخ بشریت در مقابل دولتمردان جهان قرار گرفت؛ انتخاب سلامت مردم یا حفظ اقتصاد؟

سوالی که در نخستین روزهای پیدایش بیماری کرونا و قرنطینه‌های اجباری، در جوامع گوناگون مطرح شد و هر یک از کشورهای جهان و دولتمردان آنها با توجه به شرایط اقتصادی و اجتماعی موجود پاسخی را از بین گزینه‌های پیش رو انتخاب کردند. در ابتدا بسیاری از کشورها با انتخاب گزینه سلامت، دست به اجرای قرنطینه‌های اجباری زدند و با امید پایان زودگذر سلطه کرونا، منابع مالی را در قالب کمک یا وام به جوامع خود تزریق کردند. البته در این میان معدودی از کشورها مانند کشور سوئد روش‌های دیگری را انتخاب کردند.


با ادامه بیماری کرونا و بروز موج‌های جدید این بیماری، بسیاری از دولت‌ها با وجود افزایش تهدید سلامت جامعه از سوی بیماری‌های یادشده، دست از اجرای قرنطینه و تعطیلی کسب‌وکارها برداشتند و در واقع بعد از گذشت چند ماه، انتخاب بسیاری از دولتمردان جهان به سوی اقتصاد و معیشت بازگشت و با بازگشایی صنایع، کسب‌وکارها و مشاغل در حالی موافقت کردند که میزان شیوع بیماری کرونا نه‌تنها کاهش نیافته که در بسیاری از جوامع بنا به آمار رسمی و غیررسمی منتشر شده، افزایش چشمگیری نیز داشته است. 
با این حال، دولت‌ها دانسته و با علم به خطرات موجود درباره سلامتی افراد جامعه، دستور بازگشایی مشاغل و کسب‌وکارها را تنها با تاکید بر اجرای قوانین و ترویج رعایت پروتکل‌های بهداشتی از سوی تمامی افراد جامعه صادر کردند. 

فارغ از اینکه انتخاب کدام گزینه پاسخ درست به شرایط امروز جامعه بشریت است، روش‌های اجرای قوانین و تناقض‌هایی که در بازگشایی و اجرای قوانین و پروتکل‌های مصوب برای مشاغل مختلف و علامت سوال بزرگی برای فعالان بعضی مشاغل ایجاد کرده است. در کشور ما ایران و در شهر تهران در حالی که بیشتر مشاغل در حال فعالیت هستند، تعطیلی نمایشگاه‌ها علامت سوال بزرگی برای تمامی فعالان و شاغلان این صنعت است. در حالی‌که نمایشگاه‌های تخصصی با حضور حداقل بازدیدکنندگان و از لحاظ رعایت فاصله اجتماعی، در فضاهای بسیار وسیع تر از مشاغلی که ریسک بالایی دارند مانند بازار تهران، مراکز خرید و تفریحی و... برگزار می‌شوند. تعطیلی نمایشگاه آرایشی و بهداشتی تهران آن هم در یک روز مانده به افتتاح، در شرایطی که مقدمات برگزاری آن به‌طور کامل به انجام رسیده و هزینه‌های هنگفتی شده است و بسیاری از مشارکت‌کنندگان و بازدیدکنندگان برنامه‌ریزی‌های لازم را انجام داده‌اند، جای سوال و تعجب فراوان دارد. فارغ از تمامی بایدها و نبایدهایی که امروز در صنعت نمایشگاهی ایران باعث ایجاد دلسردی و یأس فعالان آن شده است، اگر شما هم پیگیر برگزاری نمایشگاه‌های با عظمتی مانند سال‌های گذشته هستید، تنها پاسخ این است: «شاید وقتی دیگر»


حسام گودرزی - مدیر اجرایی انجمن غرفه‌سازان


چاپ