نمایشگاه به قیمت نان یا جان؟

از نگاه تخصصی، یکی از فعالیت‌هایی که حیات آن به‌طور جدی با چالش روبه‌رو شده، برگزاری نمایشگاه‌ها و در کل صنعت نمایشگاهی (البته هنوز در کشور ما به این باور که فعالیت‌های نمایشگاهی یک صنعت تاثیرگذار است نرسیده‌ایم) است.

فعالیتی که ماهیت اصلی آن ارتباط، تجمع و مذاکره است؛ یعنی نقطه مقابل با شرایط به‌وجود آمده. بعد از شیوع کووید ۱۹، مانند همیشه در بحران‌های ناگهانی در کشور ما، یک سردرگمی عجیب در میان فعالان و مسئولان درباره نحوه برخورد با این شرایط به‌وجود آمد و البته خبرهای ضدونقیض در شبکه‌های اجتماعی به این موضوع دامن زد. در سایر کشورها اما این‌گونه نبود و فعالان صنعت نمایشگاهی با برنامه و اولویت دادن به قضیه حل ریشه‌ای و مهار این شرایط با پذیرفتن شرایط تمامی فعالیت‌های خود را حتی تا یک سال به تعویق انداختند (البته با توجه به حمایت‌های دولتی و درست بود زیرساخت‌ها در این کشورها) موضوع به حدی جدی بود که بزرگ‌ترین اتفاق نمایشگاهی سال جهان یعنی اکسپو ۲۰۲۰ دوبی باوجود هزینه‌های سرسام‌آور به احترام جان انسان‌ها برای یک سال به حالت تعلیق درآمد.

اما موضوع در کشور ما به‌گونه دیگری پیش رفت و البته این شرایط وضعیت وخیم (صنعت نمایشگاهی) را در کشور ما برملا کرد، در حالی که دولت برای مشاغل آسیب‌دیده از این بحران به‌دنبال راه‌حل بود فعالان نمایشگاهی در بهت از اینکه چرا هیچ‌جا نامی از صنعت نمایشگاهی در این شرایط برای رفع خسارت‌ها و حمایت از آنها وجود ندارد ناگهان از خواب ناز خود بیدار شدند و انجمن‌های مرتبط نمایشگاهی (که کارکردی نمادین و نمایشی داشتند) تازه به‌فکر تشکیل جلسات متعدد و همگرایی با هم افتادند تا شاید از این قافله عقب نمانند و جای تعجب اینکه حتی وزارت صنعت،معدن و تجارت و سازمان توسعه تجارت نیز فکری به حال این صنعت تاثیرگذار نکرده بودند؟؟ با توجه به گذشت ۵ ماه از سال و متوقف شدن بیشتر فعالیت‌های مرتبط با صنعت نمایشگاه‌ها از جمله سایت‌داران، مجریان و غرفه‌سازان با چالش جدی ادامه حیات به‌دلیل هزینه‌های بالای نیروهای انسانی و سایر هزینه‌های اداری روبه‌رو شدند و به‌صورت جسته‌گریخته شاهد شروع فعالیت‌های نمایشگاهی در کشور بودیم که با توجه به پروتکل‌های اعلامی (که بعضی از موارد آن امکان اجرا شدن به‌صورت اثرگذار را نداشتند) یکسری مجوزهایی از طریق ستاد کرونا صادر شد و در بعضی مواقع باوجود صادر شدن مجوز از برگزاری ممانعت به عمل آمد.

بحث جدی درباره این موضوع بحثی تخصصی و طولانی خواهد بود، اما یک نکته مهم را فراموش نکنیم؛ برگزاری به هر قیمتی و با بهانه اینکه مشکل مالی وجود دارد و شرکت‌های نمایشگاهی و فعالان این حوزه ورشکسته خواهند شد و توجیه رعایت پروتکل‌های بهداشتی برای برگزاری در شرایطی که جان انسان‌ها با خطر جدی روبه‌رو است بحثی غیرمنطقی خواهد بود. به‌نظر می‌آید انتهای این بازی همه بازنده خواهند بود. برگزاری نمایشگاه‌ها یک حلقه تخصصی شامل سایت‌داران، مجریان تخصصی برگزاری، غرفه‌سازان، غرفه‌داران و در نهایت یک بخش اصلی یعنی بازدیدکننده تخصصی است. حال تصور کنیم در این شرایط که تکلیف تقویم نمایشگاهی معلوم نیست، مجریان به‌دلیل تعهد قراردادی به سایت‌ها و همچنین هزینه‌های بازاریابی که نیاز چند ماهه است و انصراف غرفه‌داران بدلیل اخبار ضدونقیض با مشکل جدی روبه‌رو و همینطور سایت‌ها به‌دلیل لغو و عدم برگزاری با چالش درآمدی روبه‌رو خواهند شد.

از زاویه دیگر اصرار به برگزاری به هر نحو و شرایطی به غرفه‌داران به‌دلیل عدم‌استقبال بازدیدکنندگان ضربات مالی هنگفتی وارد خواهد آورد؛ آن هم در این شرایط بی‌ثبات اقتصادی فعلی. پس با نگاهی بسیار ساده و حتی غیرتخصصی به این شرایط می‌توان فهمید فعلا امکان برگزاری نمایشگاه‌ها فراهم نیست و باید هوشیارانه‌تر با این موضوع کنار آمد تا همین رمق باقیمانده در کالبد این صنعت مظلوم، ولی کارآمد، از بین نرود. می‌توان با یک تنفس چندماهه و با صبوری و برنامه از این شرایط عبور کرد و با نگاه به این موضوع که همه ما در یک کشتی هستیم و توجه به منافع جمعی و حفظ جان انسان‌ها به‌سلامتی از این بحران عبور کنیم. و صدالبته این از وظایف نهادهای اجرایی و حاکمیتی است تا با برنامه و اقتدار وتوجه به منافع جمعی ضمن تدابیر حمایتی از این صنعت تاثیرگذار ویک برنامه جامع و صدور یک دستورالعمل جامع و فراگیر جلوی این هرج‌ومرج را گرفته و برای یک بازگشت قدرتمند برای فعالان این حوزه در آینده برنامه‌ریزی کنند. مطمئن هستم همانطور که خداوند وعده داده بعد از هر سختی گشایشی در کار خواهد بود، همه به سلامت از این شرایط عبور کرده و با نگاه جدی و تخصصی‌تر به مشکلات موجود در این صنعت تخصصی نسبت به بالا بردن کیفیت و استانداردهای نمایشگاهی در کشور کوشش می‌کنیم.

امید فدایی - فعال نمایشگاهی



چاپ