تهدیدهایی که فرصت هستند

گرچه تلاش همه ما در حوزه تولید، رسیدن به خودکفایی و تحقق هدف جهش تولید است، اما باید قبول کنیم که درحال‌حاضر با وضعیت مطلوب فاصله داریم و شرایط زیادی لازم است تا به ایده‌آل‌های مورد نظر در این زمینه برسیم که قطعا این مسئله کار ساده‌ای نیست.

در ضمن باید قبول کنیم که تلاش در این زمینه را خیلی دیر آغاز کردیم و اگر بخواهیم منصفانه‌تر بگوییم، به‌وجود آمدن شرایط موجود حاصل مدیریت‌های ما نبوده است؛ یعنی اصلا این ما نبودیم که این کار را آغاز کردیم. ما در این دوران مجبور شدیم باتوجه به شرایط در این مسیر قرار بگیریم و ناگزیر، تهدید را تبدیل به فرصت کردیم.

ما امروز قدم در مسیری گذاشته‌ایم که تا چند سال پیش یعنی حدود سال‌های میانی دهه ۹۰ انجام آن غیرقابل تصور بود. در آن سال‌ها واردات بدون حساب و کتاب و بی‌وقفه محصولات خارجی اصلا به تولیدکننده اجازه نمی‌داد که به رقابت و تصاحب بازار داخلی فکر کند. تولیدکننده آن سال‌های ما فقط به این می‌اندیشید که چگونه تا پایان ماه چک‌هایش را پاس کند و کارخانه‌اش را سر پا نگه دارد. اما امروز به‌دلیل بروز تهدیدهای اقتصادی، کارخانه‌های داخلی این فرصت را یافته‌اند که فعالیت خود را از سر بگیرند و گردش مالی ایجاد کنند. ما امروز این فرصت را داریم تا بسترهای لازم را برای توسعه و به‌روز کردن تولیدات خود فراهم کنند.

این کار هم مثل بسیاری از حوزه‌های پیچیده‌تری که در آن وارد شده و موفق عمل کرده‌ایم، شدنی است اما باید شرایط این کار فراهم شود و به این موضوع به چشم یک فرصت نگاه کنیم. دولت و مردم در یک همکاری دوجانبه می‌توانند بستر لازم را برای حمایت از تولید ملی فراهم کنند.

البته تولیدکننده ما امروز نباید به دلیل حضور نداشتن رقبای خارجی و حضور در بازار، رقابت را تمام شده تصور کند و تنها به پیمودن همین مسیر دل ببندد. به هر حال همه ما می‌دانیم که این شرایط ماندنی نیست و بالاخره دروازه‌های صادرات و واردات کشور باز خواهد شد. ما باید از همین امروز و در همین فضایی که بازار را به‌عنوان تولیدکننده داخلی بدون رقیب در دست گرفته‌ایم، تولید می‌کنیم و گردش مالی داریم، از فرصت‌های به‌دست آمده استفاده کنیم و به روزآمد کردن فناوری‌های تولید و در نظر گرفتن بخش تحقیق و توسعه بپردازیم. در غیر این صورت وقتی درهای واردات کشور دوباره باز شد و رقبا به میدان آمدند، مشتریان روزهای ناچاری کالاهای بی‌کیفیت ما، گزینه‌های بهتر بسیاری برای انتخاب خواهند داشت و ما باید دوباره کاسه «چه‌کنم چه‌کنم» دست بگیریم و افسوس فرصت‌های از دست رفته را بخوریم.

ناگفته نماند که این مرحله می‌تواند پیش‌زمینه صادرات محصولات تولیدکنندگان، ورود به بازارهای جهانی و رقابت در بازارهای کشورهای هدف باشد.
بی‌شک تمام آنچه درباره آن سخن گفتیم در صورتی به‌دست خواهد آمد که ما بتوانیم زیرساخت‌ها و فناوری‌های مورد نیاز را نیز در کنار ساختمان و کارخانه و نیروی کاری که در اختیار داریم فراهم کنیم و مواد اولیه مورد نیاز تولیدکننده را به میزان مناسب در اختیارش قرار دهیم تا او با همه توان تولید کند و دغدغه‌ای جز تولید نداشته باشد.

در هر حال بسیاری از کشورهایی که امروز نام آنها به‌عنوان کشورهای تولیدکننده مطرح می‌شود، ۵۰ سال قبل از تهدیدهایی شبیه شرایط امروز ما، ایجاد فرصت کرده‌اند و خود را در مسیر توسعه و پیشرفت قرار داده‌اند؛ راهی که ما نیز می‌توانیم آن را بپیماییم و بدون شک در این راه نقش بخش خصوصی بسیار مهم و تعیین‌کننده است.

فریدون نصیری - تولیدکننده و فعال اقتصادی


چاپ