نمایشگاه مرغی که در عزا و عروسی سر می‌برند

امسال میزبان یک مهمان بودیم و آن هم ویروسی بود از شرق دور و آنقدر که کلمه ویروس کرونا را تکرار کردیم و یا از یکدیگر شنیدیم؛ کلمه سال نو مبارک را نگفتیم و نشنیدیم. بسیاری از مشاغل در سراسر دنیا با حضور ویروسی به نام کرونا دچار بحران گردیدند و بسیاری دیگر هم مورد تهدید واقع شدند. شاید تمام مشاغل و حرفه هایی که از این بیماری آسیب دیدند، چشم‌انداز و سناریوهایی برای بازگشت ترسیم کرده‌اند و زمان پایان رکود ناشی از کرونا را با محاسبات مختلف تخمین زده‌اند.

در این میان شاید بتوان اذعان داشت دورترین و بعیدترین سناریوهای بازگشت برای فعالان صنعت نمایشگاهی قابل تصور است. این نبود انتظار برای بازگشت از یکسو به علت شیوع بیماری کرونا و نبود مشارکت‌کننده و بازدیدکننده و از سوی دیگر به علت استفاده از فضاهای نمایشگاهی (که در واقع محل کار و اشتغال فعالان این صنف می‌باشند) به عنوان بیمارستان‌های موقت و یا اقامتگاه بیماران در دوران نقاهت، ایجاد شده است. محل دائمی نمایشگاه‌های بین‌المللی تهران را با برگزاری کنسرت هایش و سالن میلاد می‌شناسند. البته موضوع برای بسیاری از شاغلان حرفه‌ای و فعالان اقتصادی در حوزه‌های گوناگون در سراسر ایران که از نمایشگاه‌های برگزار شده در این محل در طول سال بازدید داشته و یا به عنوان مشارکت‌کننده در رویدادهای نمایشگاهی حضور می‌یابند؛ متفاوت است. ولی قطعا بسیاری از ما؛ در روزهای گذشته خبر ساخت نقاهتگاه ۲۰۰۰ تختخوابی در این مکان را شنیده‌ایم. در دیگر سایت‌های نمایشگاهی مانند «ایران مال» نیز بیمارستان موقت ایجاد شده است. البته این موضوع دقیقا در نوروز سال گذشته در دوران سیل مهلک استان گلستان نیز انجام شد و مرکز نمایشگاهی این استان به اقامتگاه آسیب دیدگان سیل اختصاص یافت. فارغ از اظهارنظر در خصوص صحیح و یا اشتباه بودن تصمیماتی از این دست؛ باید اذعان داشت که سال هاست که مراکز نمایشگاهی در مناسبت‌های مختلف، بهره‌برداری‌های متفاوتی را تجربه می‌کنند. در زمان‌های برگزاری نشست‌های سیاسی و دولتی مانند اجلاس سران؛ در زمان‌های برگزاری اتفاقات فرهنگی مانند کنسرت ها؛ در زمان‌های وقوع بحران و بلایای طبیعی مانند بیماری کرونا و... ؛ در این میان نکته‌ای که برای تمامی فعالان و شاغلین صنعت نمایشگاهی همیشه علامت سوال باقی‌مانده است، امنیت شغلی‌یشان است. شغلی که با تمام سختی‌ها و فشارها و پیچیدگی هایش، آن را انتخاب کرده‌اند و منبع درآمد بوده است. حرفه‌ای که بی‌شک به عنوان یکی از مشاغل سخت شناخته می‌شود و تعداد زیادی کارگر، کارمند و مدیر در حوزه‌های سایت داری، برگزاری، غرفه‌سازی و خدمات مرتبط در بخش‌های خصوصی و دولتی، در آن سال‌های سال از عمرشان را گذرانده‌اند. شغلی که با یک سیل و یا یک بیماری، یک نشست سیاسی و یا حتی برگزاری یک جشن به تعطیلی می‌انجامد و شاغلان آن به صف بیکاران می‌پیوندند. شاید بتوان به جرات بیان کرد که صنعت نمایشگاهی در زمان‌های مختلف نقش مرغ عروسی و عزا را دارد که در هر دو سربریده می‌شود. این موضوع جایی حادتر می‌شود که در فهرست منتشر شده از سوی دولت در خصوص حمایت از مشاغل آسیب دیده از کرونا، نامی از مشاغل حوزه صنعت نمایشگاهی دیده نمی‌شود و بیش از ۵۰۰ شرکت خصوصی شاغل در حوزه‌های مختلف نمایشگاهی، جایی در بسته‌های حمایتی دولت ندارند. البته شاید مهم‌ترین علت عدم توجه و شناخت دولت و سازمان‌های مرتبط نسبت به صنعت نمایشگاهی، در این موضوع نهفته است که فعالان این حوزه با گذشت بیش از ۵۰ سال از آغاز رسمی فعالیت‌های نمایشگاهی در ایران، تاکنون موفق به تاسیس اتحادیه و یا مرجع صنفی جامعی در این خصوص نگردیده‌اند و سه انجمن فعال این صنعت نیز با محدودیت‌ها و مشکلات بسیاری دست و پنجه نرم می‌نمایند.
حسام گودرزی - مدیر اجرایی انجمن غرفه‌سازان تهران


چاپ