مسئولیت معدنکار در برابر زمین

اگر در کشور به سمت معدنکاری پایدار حرکت کنیم آن وقت توانسته‌ایم گام موثری در راستای توسعه معدن برداریم.

براساس قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، معدن جزو انفال است و قابل واگذاری و فروش نیست.
 بنابراین دولت بخشی از زمین را به صورت موقت در اختیار معدنکار قرار می‌دهد تا دست به فعالیت اقتصادی بزند و گامی در جهت رشد اقتصاد بردارد.
در این بین توسعه اقتصادی به آن معنی نیست که معدنکار هر طور که بخواهد با زمین برخورد کند. او باید توجه داشته باشد که با برداشت هر ماده معدنی در برابر حفاظت از زمین نیز مسئول است و بعد از فعالیت معدنی باید آن منطقه را دوباره به حالت اولیه خود برگرداند و در راستای آبادی آن منطقه گام بردارد.
ما در دفتر حفاظت و حمایت منابع طبیعی باور داریم که باید جلوی آثار مخرب فعالیت معدنکاری گرفته شود بنابراین باید به محدوده‌های اطراف معادن نیز توجه کنیم.
هرچند بهره‌برداری از معادن به صورت مداوم انجام شده اما مسئله مهم این است که نباید تنها محدوده معدنکاری را در نظر گرفت بلکه محدوده‌های اطراف آن را نیز باید تحت بررسی قرار داده و تاثیر فعالیت معدنی در آن بخش نیز مورد مطالعه قرار گیرد.
اگر می‌خواهیم به سمت معدنکاری واقعی در محدوده مشخص شده حرکت کنیم باید سعی کنیم از تمام مواردی که به فعالیت زمین ضربه می‌زند، دوری کنیم. در این روند برای احیا و بازسازی بخش‌های تخریب شده از مشارکت فعالان معدنی و علاقه‌مندان به منابع طبیعی و محیط‌زیست بهره می‌بریم.
دفتر حفاظت و حمایت منابع طبیعی تا امروز اقدامات مثبتی را با مشارکت فعالان معدنی در قالب بذرپاشی، مرتع کاری و درختکاری انجام داده است. امیدواریم در آینده با همکاری بیشتر معدنکاران این روند رشد قابل توجهی داشته باشد.
علی خادم ـ معاون دفتر حفاظت و حمایت منابع طبیعی


چاپ