دو روی سکه زغال‌سنگ در آلمان

ثمن رحیمی‌راد : زغال‌سنگ در آلمان دو روایت دارد. از یک سو آلاینده و مغضوب حامیان محیط‌زیست است که از ادامه استخراج و سوخت آن به ستوه آمده‌اند و از سویی دیگر اخبار حکایت از پایان کانی سیاه در این سرزمین دارد.


به گزارش صمت به نقل از یورونیوز، آلمان یکی از کشورهای اروپای شمالی است و یادآور احترام به محیط‌زیست و شهروندان تحصیلکرده‌ای است که زباله‌های‌شان را بازیافت می‌کنند اما اگر کمی بیشتر پرس‌وجو کنید متوجه می‌شوید یک چهارم برق آلمان از زغال‌سنگ قهوه‌ای تامین می‌شود. زغال‌سنگ قهوه‌ای آلاینده‌ترین نوع زغال‌سنگ و مسئول ۲۰درصد انتشار گازهای گلخانه‌ای کل این کشور است. از سوی دیگر، آلمان اهداف جاه‌طلبانه‌ای برای استفاده از انرژی‌های پاک دارد. این کشور قصد دارد تا سال ۲۰۳۰میلادی (۱۴۰۹خورشیدی) سهم منابع تجدیدپذیر خورشیدی و بادی را از یک سوم به ۶۵درصد برساند.
بیشتر آلمانی‌ها هم می‌خواهند که کشورشان به تولید برق از زغال‌سنگ پایان دهد. آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان قول داده که این کار را انجام ‌دهد اما نیاز به زمان دارد. از سوی دیگر لابی طرفداران زغال‌سنگ در آلمان قوی است. زغال‌سنگ سوختی ارزان است، در داخل کشور استخراج می‌شود و بیش از۲۰هزار شغل ایجاد کرده است.
این دوگانگی به ایجاد تنش میان موافقان و مخالفان زغال‌سنگ در آلمان منجر شده؛ تنش‌هایی که گاه به کشمکش با پلیس نیز انجامیده، به ویژه در جنگل‌های هامباخ در نزدیکی شهر کلن؛ جایی که در آن فعالان محیط‌زیست و نیروهای پلیس به طور مرتب به دلیل گسترش بزرگ‌ترین معدن روباز زغال‌سنگ در نزدیکی جنگل‌ها باهم درگیر می‌شوند.
تخریب هامباخ برای استخراج از معادن روباز هنوز ادامه دارد. همزمان با جنگل‌زدایی، طرفداران و مخالفان زغال‌سنگ در آلمان در کمیسیون خروج از زغال‌سنگ در برلین مشغول تصمیم‌گیری درباره ضرب‌الاجل قطع کامل وابستگی به زغال‌سنگ هستند. کمیسیون طرحش را تا پیش از پایان امسال، ارائه خواهد داد. در همین حال شرکت تولید انرژی موسوم به آردابلیوای که یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های تولید انرژی در آلمان است قصد دارد تا پایان ماه جاری میلادی، بخش‌های دیگری از این جنگل را که قدمت‌شان به ۱۲هزار سال می‌رسد، برای گسترش معادل زغال‌سنگ «هامباخ» تخریب کند.
کلودیا کمفرت، کارشناس محیط‌زیست در گفت‌وگو با یورونیوز به لابی‌های قوی طرفدار زغال‌سنگ در آلمان اشاره می‌کند که بر سیاستمداران نفوذ دارند. وی همچنین می‌گوید که آلمان در دستیابی به اهداف محیط‌زیستی خود تا سال ۲۰۲۰ و ۲۰۳۰میلادی(۱۳۹۹ و ۱۴۰۹خورشیدی) برای قطع برق هسته‌ای و به صفر رساندن سهم زغال‌سنگ در تولید برق مصمم است. او می‌افزاید: آلمان به زمان نیاز دارد و این اهداف در صورتی محقق می‌شود که سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در دوران‌گذار افزایش یابد.


علم، میانجی دو طرف
مسعود دانشمند، رئیس خانه اقتصادی ایران نیز در گفت‌وگو با روزگارمعدن، این دوگانگی را تایید می‌کند و در توضیح بیشتر در این باره می‌گوید: حذف انرژی از منابع هیدروکربنی از توافق پاریس جدی شد و دغدغه اصلی که به حذف این طرح انجامید، گرمایش زمین و آسیب‌های برآمده از آن بر زیست‌بوم انسان‌هاست.
وی می‌افزاید: مسئله گرمایش زمین در یکی دو سال گذشته مهم‌تر شده است اما مسئله اصلی این است که با حذف این منابع چه جایگزینی برای آنها وجود دارد.
به طور مثال چه جایگزینی برای زغال‌سنگ وجود دارد که با مصرف آن چرخ صنایع بچرخد و اگر چرخ صنایع نچرخد و بیکاری ایجاد شود، کشورها چگونه با بیکاری روبه‌رو می‌شوند؟
 بنابراین محیط‌زیستی‌ها شعارهای خود را می‌دهند اما در نهایت صنایع کار خود را می‌کنند و اینجاست که تنش ایجاد می‌شود چون پاسخ صنایع به محیط‌زیستی‌ها این است که چه جایگزینی برای زغال‌سنگ وجود دارد؟!
دانشمند ادامه می‌دهد: البته انرژی‌های نو به عنوان جایگزین معرفی می‌شوند اما هنوز در سطح آزمون و خطا مانده‌اند و آن‌چنان که نیاز است، تجاری نشده‌اند.
در نتیجه جایگزینی جدی‌ به شمار نمی‌آیند. در واقع جایگاه انرژی‌های نو در سطح همان خودروهای برقی است که هر چند مصرف آنها درحال رشد است اما به اندازه خودروهای احتراقی، عمومی نشده‌اند.
وی در نهایت گفت: دنیا هنوز در مرحله گذر از سوخت‌های آلاینده به سوخت‌های پاک است. اگر سوخت‌های پاک با همان ثبات و ارزانی که سوخت‌های آلاینده صنایع را تغذیه می‌کنند بتوانند از پس نیاز صنایع برآیند، می‌توان به صنایع منتقد شد که چرا سوخت‌های آلاینده را ترجیح می‌دهند؟
در این بین اما این وظیفه علم است که جایگزینی برای سوخت‌های آلاینده پیدا کند. علم باید تبدیل به فناوری شود و فناوری نیز اقتصادی و در نهایت عملی شود.


چاپ