پهپاد‌ها به کمک استخراج از معادن زیرزمینی می‌آیند

برگردان - ثمن رحیمی‌راد: «اِمِسِنت» یک شرکت نوپای استرالیایی است؛ زیرمجموعه‌ای از سازمان پژوهش‌های صنعتی و علمی همسود استرالیا که سرمایه‌ای برابر با ۳.۵میلیون دلار (دلار استرالیا) هزینه کرده تا پروژه‌ای در زمینه هواپیماهای بدون سرنشین هاوِرمَپ را به پیش ببرد.

این هواپیماها به طور خودکار، کار می‌کنند و در اکتشاف و نقشه‌برداری از فضاهای زیرزمینی به کار می‌روند.
 به گزارش صمت به نقل از ماینینگ‌فناوری، سازمان پژوهش‌های صنعتی و علمی همسود استرالیا که به اختصار سی‌اس‌آی‌آراُ (CSIRO) نام دارد، دپارتمانی دولتی در استرالیاست که مسئولیت پیشبرد پژوهش‌های علمی را بر عهده دارد. این دپارتمان علاوه بر این پروژه در پروژه‌های مشابهی مانند اسکناس‌های پلیمری و ساخت قطعات با چاپ سه‌بعدی سرمایه‌گذاری کرده و می‌گوید سهمی حدود ۳.۲دلار (دلار استرالیا) در هر سال از اقتصاد استرالیا دارد. هاوِرمَپ یکی از تازه‌ترین پروژه‌های این دپارتمان است؛ شبکه‌ای که از هواپیماهای بدون سرنشین خودکار برای بررسی مناطق زیرزمینی استفاده می‌کند تا مناسب بودن یا نبودن آنها را برای فعالیت‌های معدنی تشخیص دهد.
 این فناوری را شرکت اِمِسنِت پیش می‌برد. اِمِسنِت را ۲تن از اعضای پیشین سازمان پژوهش‌های صنعتی و علمی همسود که پیش‌تر معرفی شدند، راه انداختند و حالا این شرکت نوپا امیدوار است بتواند با این فناوری دقت نقشه‌برداری زیرزمینی را به ویژه در مناطقی که شبکه‌‌هایی مانند جی‌پی‌اس کار نمی‌کنند، ارتقا دهد.
با این دستاورد جدید همچنین از میزان آسیب‌های احتمالی وارد بر نیروی انسانی در زیر زمین کاسته می‌شود چون دیگر نیازی به حضور نیروی انسانی در زیرزمین نیست. این موضوع از آنجایی اهمیت ویژه دارد که احتمال خطر در زیرزمین نسبت به روی زمین بیشتر است.
استِفان رابار و فرید کِندول، موسسان اِمِسِنت هستند که تجربه ۲۸سال کار در هواپیماهای بدون سرنشین و شرکت‌های نوپا را دارند. ۲سال پیش و در سال ۲۰۱۷میلادی این شرکت موفق شد شماری از آزمون‌های پروازی را به طور موفق پشت سر بگذارد.
از جمله آزمایشی در معدن کانینگتون متعلق به شرکت سوت۳۲ که در ژانویه (دی-بهمن ۱۳۹۵) آن سال انجام شد. نخستین پرواز هواپیمای بدون سرنشین در ارتفاع فراتر از دید نیز دیگر آزمون موفق این شرکت بود که در سپتامبر ۲۰۱۷ (شهریور-مهر ۱۳۹۶) انجام شد. در این آزمون یک هواپیمای بدون سرنشین در داخل معدن طلای جوندی در ایالت استرالیایی غربی پرواز کرد. معدن، متعلق به شرکت نوسِرن‌استارریسورسِز بود و پرواز در عمق ۶۰۰متری زیر زمین انجام شد.
اِمِسِنت علاوه بر معدنکاری از هواپیماهای بدون سرنشین برای شرکت در چالش‌های زیرزمینی پروژه‌های پیشرفته دفاعی امریکا استفاده می‌کند و راهکارهای نقشه‌کشی و جست‌وجوی مناطق زیرزمینی را ارائه می‌دهد. این هواپیماها به طور خودگردان پرواز و مجموعه‌ای از داده‌ها را جمع‌آوری می‌کنند؛ داده‌هایی همچون صورت یک سیستم غار و این کار را با استفاده از فرآیندی انجام می‌دهد که «محلی‌سازی و نقشه‌برداری همزمان» به اختصار (SLAM) نام دارد.
محلی‌سازی و نقشه‌برداری همزمان، این امکان را برای هواپیماهای بدون سرنشین فراهم می‌کند که با استفاده از شبکه‌هایی که «لیدار» (LiDAR) نام دارد، از محیط اطراف خود تصاویر ۳بعدی تهیه کنند. در این محیط‌ها هواپیما نور لیزری را به سازه‌های اطراف می‌تاباند و می‌سنجد که نور چطور از سطحی که به آن برخورد می‌کند، منعکس می‌شود.
 این فرآیند همچنین این امکان را فراهم می‌آورد که هواپیماها بدون نیاز به سرویس‌های خارجی همانند جی‌پی‌اس، تفسیر دقیقی از سیستم‌های غاری انجام دهند. این سرویس‌ها بیشتر مواقع در زیرزمینی ناکارآمد هستند.
هواپیماهای هاوِرمَپ همچنین این توانایی را دارند که سطوح گازی را ثبت و ویژگی‌های زمین‌شناسی را تعیین کنند. همچنین می‌توانند از شبکه‌های غاری، عکس و از آن فیلم بگیرند و به ساخت طرح‌های غاری کمک‌ کنند. یکی از تاثیرگذارترین ویژگی‌های فناوری این است که هواپیماها همان داده‌هایی را که برای ثبت تصاویر غارها استفاده می‌کنند، در مکان‌یابی نیز به کار می‌برند و این شبکه، کیفیت هر دو مجموعه از داده‌ها را بالا می‌برد.
با استفاده از فرآیند محلی‌سازی و نقشه‌برداری همزمان یا همان SLAM در تعیین مسیر و مکان‌یابی می‌توان هر ۲عامل را ارتقا داد. هواپیماها متکی به جمع‌آوری داده‌های دقیق برای ماندن در هوا هستند، به این معنا که با تعیین مسیر می‌توانند مدت زمان بیشتری در هوا بمانند و در نهایت داده‌های بیشتری را برای ساخت تصاویر دقیق از شبکه‌های غاری جمع‌آوری کنند. علاوه بر اینها هواپیماهای اِمِسنِت، ایمنی کار در زیرزمین را برای کارگران به میزان چشمگیری افزایش می‌دهد.
در واقع این ابزار نیاز به حضور انسان را در مناطق زیرزمینی ناآشنا به منظور تکمیل نقشه‌کشی از بین می‌برند و دیگر لازم نیست کارگران در این مناطق مستعد خطر کار کنند.
همچنین آنچه با این ابزار ثبت می‌شود، می‌تواند از تکرار حوادثی که برآمده از خطاهای نقشه‌برداری است، جلوگیری کند؛ همانند حادثه‌ای که در سال ۲۰۰۲میلادی (۱۳۸۱خورشیدی) رخ داد و منجر به حادثه معدنی کوئریک در امریکا شد. در آن حادثه ۹معدنچی پس از ورود به یک گذرزیرزمینی حبس شدند. در واقع آنها از وجود آن معبر بی‌خبر بودند و در همان حال با سیل ناگهانی روبه‌رو شدند.


چاپ