در بررسی خرج و برج واحدهای فولادی عنوان شد

صرفه‌جویی‌های میلیاردی با مهندسی‌های کوچک

واحدهای فولادی که به‌طور معمول در بخش خصوصی مشغول به‌کار و تولید هستند، بودجه خود را باید براساس هزینه‌ها و درآمدهای سالانه تعیین کنند.

این واحدها اگر بخواهند از بودجه تعیین‌شده انحراف پیدا نکنند، باید به سمت افزایش بهره‌وری و صرفه‌جویی پیش بروند. این صرفه‌جویی‌ها می‌تواند در بخش‌های گوناگون از اداری گرفته تا فنی و مکانیکی را شامل شود.

صرفه‌جویی در واحدهای فولادی
زکریا نایبی، مدیر تحقیق و توسعه فولاد ناب تبریز درباره بودجه واحدهای فولادی و صرفه‌جویی در این واحدها در گفت‌وگو با عنوان‌کرد: موضوع بودجه‌ریزی نیاز به یک فرمت خاص دارد. بودجه‌ریزی برای تولیدکنندگان براساس اهداف تولید و تناژ یک سال مشخص می‌شود. در حقیقت هدف‌گذاری اصلی برای تولیدکنندگان تعیین کردن تناژ تولید است و براساس آن بودجه‌ریزی به‌طور سالانه انجام می‌شود؛ زمانی که تناژ کلی مشخص شد، انواع محصولات و میزان مصرف داخل و خارج را باید مشخص کرد. برای نمونه در شرکت ما که نبشی، ناودانی و تیرآهن تولید می‌شود، برنامه‌ریزی کرده‌ایم سال آینده ۴۰۰هزار تن فولاد تولید کنیم و ۲۰۰ هزار تن آن را به نبشی، ۱۰۰هزار تن به تیرآهن و ۱۰۰هزار تن را به ناودانی اختصاص دهیم؛ بنابراین بر مبنای نوع تولید، میزان تولید ماهانه تا روزانه را برنامه‌ریزی خواهیم کرد و با توجه به آن بودجه سالانه را تنظیم می‌کنیم.
نایبی در ادامه خاطرنشان کرد: در بودجه‌ریزی باید هزینه‌های سربار و تورم سالانه را نیز برآورد کرد. به‌عنوان نمونه، اگر امسال به ازای هر تن فولاد ۴۰۰هزار تومان هزینه شده، باید برای سال آینده ۵۰۰هزار تومان در نظر گرفته شود. وی تاکید کرد: بر این اساس در بودجه‌ریزی باید درآمدها و هزینه‌ها را محاسبه و بودجه یک سال را تعیین کرد.
این فعال حوزه فولاد در ادامه خاطرنشان کرد: باید برای پیشگیری از انحراف بودجه، به‌طور ماهانه، فصلی و ۶ ماه یک‌بار هزینه‌ها و درآمدها مورد پایش قرار گیرد. درصد انحراف بودجه که مشخص شد باید آن را پایش قرار داد.
نایبی اظهار کرد: در زیرمجموعه اهداف کلان بودجه‌ریزی، ممکن است ۳۰۰ بخش وجود داشته باشد که هر یک از این بخش‌ها باید در زمان‌بندی‌های مطرح‌شده مورد پایش قرار گیرند، چراکه ممکن است اهداف تعیین‌شده در طول سال دچار تغییراتی شوند و در بودجه تاثیر بگذارند.
وی در پاسخ به این پرسش که اگر هزینه‌های واحد تولیدی بیش از درآمد آن باشد، این واحد برای جبران بودجه خود چه اقدام‌هایی باید انجام دهد، گفت: اگر ماهانه این موضوع مورد پایش قرار گیرد بخش‌هایی که سبب انحراف از بودجه شده‌اند را می‌توان شناسایی کرد و از عوامل آن پیشگیری به‌عمل آورد که در نهایت که به پایان سال رسیدیم، انحرافی از بودجه نداشته باشیم. به‌عنوان مثال، اگر بازار داخل کشش لازم را نداشته باشد، واحد تولیدی باید به‌دنبال جایگزینی برای آن برآید و به سمت صادرات پیش برود. یا باید شناسایی کنیم بازار به‌دنبال چه نوع محصولی است. برای نمونه، صنعت نفت و پتروشیمی به‌دنبال ناودانی‌های سنگین است که به‌طور معمول از اروپا وارد می‌شد، هم‌اکنون با توجه به نیاز داخل، با تغییرات جدید شروع به تولید ناودانی‌های سنگین کرده‌ایم. نایبی افزود: اگر اهداف تولید محقق نشد، واحدهای تولیدی باید جایگزین‌سازی و پیدا کردن مشتری‌های جدید را در برنامه خود قرار دهد تا اهداف تولید را محقق کند. مدیر تحقیق و توسعه فولاد ناب تبریز در پاسخ به این پرسش که آیا در بودجه‌ریزی واحدهای تولیدی موضوع صرفه‌جویی جایی برای مطرح شدن دارد، گفت: در هزینه‌های سربار، هزینه‌های مستقیم و غیرمستقیمی وجود دارد که باید از هم تفکیک شوند که در این هزینه‌ها می‌توان صرفه‌جویی کرد. به‌عنوان مثال، می‌توان در هزینه‌های مواد مصرفی و با کاهش هزینه‌های سربار در بودجه تعیین‌شده صرفه‌جویی کرد. نایبی درباره صرفه‌جویی در بخش‌های گوناگون در یک واحد فولاد عنوان کرد: برای صرفه‌جویی در یک واحد تولیدی باید بخش‌های گوناگون آن مورد پایش قرار گیرد. برای نمونه، با بررسی واحد خود متوجه شدیم در سال ۱۰۰هزار برگ کاغذ A۴ استفاده می‌کنیم که با اتوماسیون کردن فرآیندها توانستیم مصرف کاغذ را به یک‌سوم برسانیم. در سطح کلان هم در فرآیند تولید نبشی، سر و ته نبشی را به با یک اره نواری آهن‌بر برش می‌زدیم، این نوار آهن‌بر متری ۵۰هزار تومان بود که با افزایش نرخ دلار به متری ۲۰۰هزار تومان رسید؛ بنابراین برای کاهش هزینه‌ها، در فرآیند تولید تغییراتی ایجاد کردیم که نیاز به اره نواری را به حداقل رساندیم و از سال بعد قصد داریم که آن را حذف کنیم و با حذف این اره نواری صرفه‌جویی یک میلیارد تومانی انجام دادیم. در سایر بخش‌های یک واحد تولیدی می‌توان از این صرفه‌جویی‌ها انجام داد.

صرفه‌جویی‌های کنترل‌شده
همچنین مسعود محمد، مدیر بازرگانی شرکت ویان در گفت‌وگو با اظهارکرد: واحدهای تولیدی بخش خصوصی از مرکز خاصی بودجه دریافت نمی‌کنند و باید براساس هزینه‌ها و درآمدهای خود بودجه‌ریزی انجام بدهند. به‌طور معمول سودی که از تولید نصیب این واحدها می‌شود، درآمدهای آنها را نیز پوشش می‌دهد.
محمد در ادامه توضیح داد: به‌صورت معمول شرکت‌ها هزینه‌های سال گذشته را مبنا قرار می‌دهند و براساس برنامه‌های تولید در سال جدید و هزینه‌های گوناگون دیگر برآوردهایی انجام می‌دهند و بودجه را تعیین می‌کنند. وی در پاسخ به این پرسش که اگر بودجه واحدهای تولیدی با کمبود روبه‌رو شوند چگونه می‌تواند آن را جبران کرد، گفت: در صورت کمبود بودجه، واحدها باید به سمت راهکارهایی برای جبران بودجه پیش بروند یا اینکه از بانک‌ها تسهیلات بگیرند.
این فعال حوزه فولاد در پاسخ به این پرسش که چه راهکارهایی برای صرفه‌جویی پیش‌روی واحدهای فولادی است، گفت: راهکارهای برای صرفه‌جویی وجود دارد و می‌توان برخی مواد اولیه ارزان را جایگزین مواد گران‌قیمت کرد؛ از این‌رو بخش‌های گوناگون می‌توانند هزینه‌های بخش‌های خود چون هزینه‌های نیروی انسانی و هزینه‌های فنی که صرف نگهداری تجهیزات می‌شود را کاهش دهند.
محمد در پاسخ به این پرسش که این صرفه‌جویی‌ها در کیفیت محصول تولیدشده اثرگذار خواهد بود، گفت: اگر صرفه‌جویی به‌طورکنترل‌شده باشد، روی کیفیت تاثیر منفی نخواهد داشت. این موضوع را باید در نظر گرفت که زمانی درآمدها افزایش می‌یابد، ممکن است که به‌صورت برنامه‌ریزی‌نشده‌ای هزینه شود و باید از این امر پیشگیری به عمل آورد. وی همچنین در پاسخ به این پرسش که آیا هزینه‌های تولید که در دو سال گذشته افزایش پیدا کرده، سبب انحراف از بودجه نشده است، گفت: هرچند هزینه‌های تولید افزایش یافته اما در مقابل نرخ فروش نیز افزایش پیدا کرده و این موضوع سر به سر شده و سبب نشده که در بودجه‌ریزی انحرافی رخ بدهد.


چاپ