کدخبر: 24911

مدیریت دورهمی مطبوعاتی‌ها

بیست‌ودومین نمایشگاه مطبوعات دیشب به پایان رسید، جشن خرد و دانایی و اطلاع‌رسانی با ابزار کاغذ و قلم و خودکار و مداد و رایانه و روزنامه و مجله و سایت و خبرگزاری و با حضور مسئولان و روزنامه‌نگاران و دانشجویان و بیکاران و باکاران و کمی از مردم به پایان رسید.

شاید غلط باشد که امروز صبح نمایشگاه مطبوعاتی را بررسی کنیم که دیشب به پایان رسیده، اما می‌توان درباره نمایشگاهی که۲۲ بار برگزار شده است، سوال کرد که دلیل برگزاری این نمایشگاه چیست؟ می‌شود پرسید که چرا تحقیق و پژوهشی کوتاه از طرف مرکز مطالعات رسانه‌ها درباره کمی و کیفی نمایشگاه نمی‌شود و اگر می‌شود بازتاب عمومی ندارد؟ باید به ذهن‌های پرسشگر پاسخ داد که چرا باید این نمایشگاه که روزگاری نام جشنواره هم داشت، برگزار شود؟ حالا اگر برگزار شد چه اثری از خود باقی می‌گذارد؟ برای مطبوعاتی که وقت و نیرو و انرژی و پول گذاشته‌اند چه سودی به همراه می‌آورد؟ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با برگزاری این شو بزرگ مطبوعاتی چه بهره‌برداری می‌کند؟ مردم از این کیوسک بزرگ مطبوعاتی در سال چه استفاده‌ای می‌برند؟ بودجه مصرفی چقدر است؟ آیا کار بهتری با آن نمی‌شود کرد؟ و ده‌ها سوال ساده دیگر که می‌توان در یک پژوهش ساده طراحی کرد و پرسید.
نمایشگاه مطبوعات را از کدام زاویه نگاه کنیم؟ نیمه پر لیوان را ببینیم یا نیمه خالی آن را؟ ضعف‌هایش را بگوییم یا نقاط مثبت این گردهمایی را؟
من نمی‌خواهم از نقاط ضعف، محل نامناسب برگزاری، چیدمان غلط غرفه‌ها، ناآشنایی با برگزاری یک نمایشگاه مناسب، استفاده از افراد غیرحرفه‌ای، صداهای آزاردهنده، بوی بد و ده‌ها مشکل دیگر که به‌طور تقریبی همه به‌دلیل نداشتن یک محل مناسب نمایشگاهی است، بگویم زیرا به‌طور حتم پاسخ می‌دهند که چه کنیم؟ یک مرکز نمایشگاهی در شمال شهر داریم که مربوط به ۵۰سال قبل است و تخصصی شده و وقت ندارد و یک مرکز هم در جنوب شهر ساخته‌اند که دور از دسترس است، در نتیجه همین مصلی در مرکز شهر از همه‌جا بهتر است.
من می‌خواهم از بخش پر لیوان بگویم؛ از فرصت سالی یک‌بار دیدار اهالی مطبوعات و حال و احوال کردن‌ها و پیر شدن‌ها و لذت بغل کردن‌ها و ماچ و بوسه‌هایی که فضای رسانه را پر از مهربانی می‌کند. از غرفه بزرگ مطبوعات که شهرستانی‌ها را هم وسوسه می‌کند تا در یک محل جمع شوند و با اهالی پایتخت تبادل اندیشه کنند، از روزنامه‌ها و مجله‌هایی که بار می‌شود و در یک هفته به رایگان توزیع می‌شود، از سودی که چند نفر می‌برند و هرشب با چند وانت، باقی‌مانده مطبوعات کاغذی را جمع می‌کنند و برای خمیر کردن می‌برند و دعای‌شان را به اهالی مطبوعات می‌کنند، از مسئولانی که وقت می‌گذارند و در این گردهمایی بزرگ حضور می‌یابند و فرصت سوال و جواب را برای اهالی رسانه فراهم می‌کنند، از سیاست‌بازانی که خودشان را به نمایش می‌گذارند، از آشنایی با آرزوهای هزار نام بزرگ و محترم رسانه‌ها و از رویاهای هزار ارباب جراید کوچک و بزرگ برای این سرزمین می‌گویم.
می‌خواهم بگویم، مرکز مطالعات رسانه‌های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی باید در این یک هفته، پژوهشی سترگ را فراهم می‌کرد و از مخاطبان و کیوسک‌داران و اهالی مطبوعات می‌پرسید که از رسانه چه می‌خواهند؟ چقدر می‌خرند؟ چقدر می‌خوانند؟ چه، چرا، چگونه و چطور، کی، کجا و بقیه سوالات موجود را نیازسنجی می‌کرد؟
شاید بیشتر دست‌اندرکاران برگزاری بیست‌ودومین نمایشگاه مطبوعات حتی ندانند که نخستین نمایشگاه در چه محلی و با چه اهدافی برگزار شده است؟
نخستین نمایشگاه مطبوعات در شرایطی برگزار شد که تعداد مطبوعات کشور به ۳۰۰ یا ۴۰۰ تا نمی‌رسید، جنگ تازه تمام شده بود، دنیای مجازی هنوز نیامده بود؛ نمایشگاه فرصتی بود برای عرضه ۵۰ یا ۶۰ مجله و روزنامه تا خودی نشان دهند و در کنار آن «گل آقا»ی آن روزگار کاریکاتور را با روی جلدهایش به نمایش گذاشت و پارساخو، پدر جدول با طراحی جدول‌های رسانه‌ای و برگزاری مسابقه، تماشاگران را جذب می‌کرد. عکس‌های جنگ به نمایش گذاشته شد و هرروز جلسه بحث و مذاکره درباره مشکلات مطبوعات برگزار شد، نخستین نمایشگاه مطبوعات برای این ایجاد شد که بعد از ۸سال جنگ تحمیلی گفته شود که مطبوعات زنده هستند و وجود دارند.
 نمایشگاه مطبوعات باید فرصتی باشد که بگوییم ملتی که روزنامه نمی‌خواند و سرانه مطالعه‌اش پایین است، محکوم به تکرار فاجعه است، تبلیغ کنیم تا مردم بخوانند، جوانان و دانشجویان سر را از تلفن‌های همراه درآورند و به جدی‌خوانی دعوت شوند، خوب و بدش را بگوییم، تفاوت دانایی و نادانی را بازگو کنیم. از موتور محرکه جوامع بگوییم، فریاد بزنیم که مسئولان بدانند رشد جامعه و شور و هیجان با زنده بودن رسانه‌ها امکان‌پذیر است.
 در نمایشگاه محل‌هایی برای استراحت همراه با چای و قهوه و میزهایی پر از روزنامه و مجله فراهم شده بود، عکاسان هر لحظه این تصویر را مخابره می‌کردند، انبوهی از روزنامه و مجله و آدم‌هایی که در میان این روزنامه‌ها نشسته بودند و سرهای‌شان در گوشی‌های‌شان بود با قوزها و سرهای رو به پایین و آرتروز گردن...
نمایشگاه مطبوعات برگزار می‌شود تا بگوید سرهای‌تان را کمی بالا بگیرید، تفننی نخوانید، به رشد اندیشه فکر کنید و میزان خواندن را در جامعه بالا ببریم و به کمپین خواندن بپیوندیم تا جامعه‌ای سبزتر و داناتر داشته باشیم.

ناصر بزرگمهر / مدیرمسئول

روزنامه امروز

tejarats.png

نرخ طلا و سکه - امروز

الو وزیر